De pagina Kritisch werk heeft een omgekeerde chronologie. Het meest recente artikel vindt u bovenaan

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: zondag 16 juni 2019 17:50
Aan: brieven@volkskrant.nl; opinie@volkskrant.nl
Onderwerp: Eigen schuld dikke bult

 

Eigen schuld dikke bult

 

Het ontgaat Paul Onkenhout kennelijk dat de in zijn ogen ondermaatse kwaliteit van het vrouwenvoetbal door de mannen zelf is veroorzaakt. Toch heeft volgens hem het weren van meisjes en vrouwen van de voetbalvelden, door diezelfde mannen, deze, in zijn ogen bestaande kloof, veroorzaakt. Eigen schuld dikke bult dus! En die beledigende citaten van Hans Teeuwen, zelfs als kop gebruikt, zal ik hier maar niet herhalen. Vrij uitschelden is er een goeie benaming voor.

Maar nergens een mea culpa. Hij staat er dan ook geen moment stil wat deze boycot tot in het bijna oneindige, maar nog net niet afdoende genoeg, voor meisjes en vrouwen heeft betekend. En dat mannen zich daar diep voor moeten schamen! De Minor part, waarover Peter Middendorp een week eerder schreef, behelst mijns inziens een soortgelijke boodschap: vrouwen moeten niet zeuren, maar blij zijn dat ze nog wel de belangrijkste, en felbegeerde(!) mindere rol mogen spelen. Want een man, met alle privileges van dien, zullen ze nooit worden! Niet klagen maar dragen dus!

Thomas Verbogt haalde onlangs in een column in de Gelderlander, over wederzijdse toestemming bij seks, en passant aan dat echtgenotes vroeger vaak te uitgeput waren, door al hun zorgen en werk, om nog zin te hebben in seks. Echtgenoten gingen er dan toch ‘overheen’. Zij hadden daar immers recht op?! En al die kinderen die daar weer uit geboren werden! Hij sloot zijn eigen ouders daar niet van uit. En hij leek daar helemaal niet mee te zitten.

 

Het wordt tijd dat jongens en mannen hun gratis en voor nikse privileges gaan inleveren, te beginnen met de overerving via de mannelijke lijn, van de familienaam, het stamhouderschap, waarin en waardoor vrouwen zelfs vaak volkomen van het toneel verdwijnen. # geef haar haar naam terug. In overlijdensadvertenties wordt die onzichtbaarheid bijvoorbeeld vaak pijnlijk zichtbaar.

 

Want al die privileges, waardoor meisjes en vrouwen ten diepste worden achtergesteld,  zijn voor jongens en mannen ook nog eens heel slecht voor hun waarnemingsvermogen en karakter. Zie alleen al de drie hierboven aangehaalde voorbeelden, en hun ‘aanleveringsroutes’!

 

Justine Borkes

 

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: maandag 10 juni 2019 16:49
Aan: opinie@volkskrant.nl
CC: p.remarque@volkskrant.nl; L.Reijmer@volkskrant.nl
Onderwerp: De grenzen van de groei

 

De grenzen van de groei

 

In de Zaterdagcolumn van Loes Reijmer, van 8 juni, stelt ze de relevante vraag hoever je als columnist kunt gaan in het etaleren van intimiteiten uit je al of niet beëindigde relatie, en wat de rol van de lezer, als zwijgende medeplichtige, daarin is. Het betrof het schrijven, in allerlei media, van Arnon Grunberg.

Het interessante hierbij is misschien, dat ik mij als lezer niet tot een zwijgende rol heb beperkt, al heb ik mijn reactie ook alleen tot Arnon Grunberg gericht- en indirect, omdat de mail niet was aangekomen- tot Philippe Remarque.

Ik schreef de mail, om vriendschappelijke redenen, omdat ik overspanningsreacties las in een column. Ik kreeg van geen van beiden een reactie, maar ik denk dat het in het kader van de privacy-kwesties belangrijk is om deze mails in de discussie te betrekken. Want waar er twee vechten hebben er twee schuld, en hoe ver kun je gaan?

 

Justine Borkes

Ik kopieer de beide mails hieronder:  

hoi philippe,  

deze mail kwam niet aan, philippe! zou jij hem naar arnon grunberg willen doorsturen?  

  • ik zou bij die mail nog willen opmerken dat ik denk dat het de nog steeds nog uitgestelde rouwverwerking om zijn moeder is die hem parten speelt, en die hij aan moet gaan! ikzelf brak twee jaar na de dood van mijn vader, omdat ik in die periode alleen maar mijn moeder had opgevangen. ik heb toen hele goeie hulp gekregen, en kon, een jaar later! ook weer gewoon aan de slag!

dat gun ik hem ook van harte!!!  

hele hartelijke groet en heel veel dank!!!  

justine     

From:justine

Sent: Tuesday, May 28, 2019 3:26 PM

To:a.grunberg@volkskrant.nl

Subject: existentiële angst

 

hoi arnon,

 

wij hebben elkaar eens ontmoet na afloop van jouw frans kellendonk lezing. ik vertelde jou toen dat ik nooit van de universiteit was weggegaan, en dat juichte jij toe. dit om een beetje duidelijk te maken wie jou deze mail schrijft!

ik ben nog steeds niet weggegaan, en nog steeds op weg – hopelijk- naar een promotie: tussen leven en leer, over het interpreteren van gedichten.  

jij lijdt denk ik aan een grote existentiële angst momenteel, die je gedeeltelijk ook zelf in de hand hebt gewerkt. misschien helpt het je, als ik dat wat duidelijker probeer te maken! ik heb me de laatste jaren vaker afgevraagd wanneer jouw vriendin de handschoen in de ring zou werpen: het was alsof je haar daar toe wilde aanzetten. omdat je het zelf niet durfde? je hebt haar- ik meen dat je dat ook eens ineen column hebt geschreven-over de streep getrokken met de belofte van een kind,  maar dat was wel het laatste wat je wilde. denk ik. daar was je pas echt bang voor. en je hebt haar dus aan het lijntje gehouden! zij woont nu in jouw huis- niet ook van je zus?- en brieft jou dingen over jouw zus door, die je niet durft te bezoeken in jouw eigen huis. inderdaad een woody allen scenario/nachtmerrie!

 

ik weet ook niet hoe je hier uit moet/kunt komen, maar oprechtheid- niet geveinsd- hoe goed jouw lezing ook was-,, ten opzichte van jezelf en anderen kan je daarbij misschien helpen!

en ik denk dat je gewoon ook wat minder moet schrijven/publiceren: je houdt er een onmogelijke discipline op na!

 

ik weet uit persoonlijke ervaring dat dit allerminst eenvoudig is, maar dat het ook een heilzame weg kan zijn naar genezing!  

en dat die bestaat in het ophouden meet een  übermensch te willen zijn!  

ik gun je dat heel erg!!!  

heel veel sterkte en goeie moed!!!  

justine borkes

 

Van: justine <info@bindingen.nl>
Verzonden: dinsdag 14 mei 2019 12:13
Aan: brieven@volkskrant.nl; redactie@volkskrant.nl
CC: s.witteman@volkskrant.nl
Onderwerp: Een meesterzet-dief?

 

Een meesterzet-dief?

 

Is het de Volkskrant misschien ontgaan dat hier een verzonnen verhaal werd voorgespiegeld, door meesterdief van gedachten, Daan? En dat de hele verliteratuurde familie er misschien bij de hoax is betrokken? Ik had in ieder geval die zak met honderd en meer repen willen zien, voor de zekerheid, dat ik als interviewer niet in een nieuw soort beeldverhaal-actueel was betrokken geraakt! 

en dan nog de hamvraag: waarom leende de Volkskrant zich voor dit al of niet verzonnen sensatieverhaal, dat de persoon in kwestie weer de Bühne geeft, waar hij misschien alleen maar therapie nodig heeft voor een hoe dan ook beschadigd ego? En waarin ook direct betrokkenen schaamteloos, al of niet in het echt, worden geschoffeerd!

 

Zou de redactie een eigen gezin ook zo uitgevent willen zien, alweer al of niet voor het echie?

Justine Borkes 

 

Van: presario10@freeler.nl <presario10@freeler.nl>
Verzonden: vrijdag 26 april 2019 19:30
Aan: redactie@volkskrant.nl; brieven@volkskrant.nl

Onderwerp: De boodschapper en Bach

 De boodschapper en Bach 

In zijn column van deze week verzucht Max Pam hoe erg antisemitisch Bach's Johannes Passion wel niet is. Maar ik denk dat hij de mogelijke gevolgen van de beschreven en prachtig bezongen gebeurtenissen met elkaar verwart. Don't blame the messenger! Of is hij van mening dat Johannes de evangelist van dit evangelie van de liefde: ('Vrouwe, zie hier uw zoon' - en tegen de leerling die hij liefhad- 'Zoon, zie hier uw moeder!', troost in iedere rouw,) dit, met zijn mede evangelisten,volkomen uit de duimheeft gezogen, met inderdaad de door hem genoemde antisemitische motieven? Als hij al heel erg lijdt onder dit prachtige werk van Bach, dan lijkt het mij toch om de verkeerde redenen!

 Justine Borkes

 
Van: "justine" <presario10@freeler.nl>
Datum: 1 april 2019 om 15:59:25 CEST
Aan: <redactie.discussie@gelderlander.nl>

Onderwerp: Suggestie
Suggestie
 
De foto’s in de Gelderlander van de al of niet op de PfD-stemmers-duo’s bevatte nog een andere, meer verborgen suggestie, dan onder Demoniseren, afgelopen zaterdag door Niki van der Naald, chef nieuws en digitaal, verwoord: waren het vooral mannen die op deze nostalgische partij hebben gestemd? De verhouding hier is 100% mannen, tegenover 0% vrouwen. De partij zou wel eens veel meer een pro-‘echte’-man, en anti-vrouwen-partij kunnen zijn, en daarom onder deze eerste categorie de meeste stemmen hebben verworven. Een onderzoek waard, lijkt me, want ook de discussies lijken vooral in mannenhanden te zijn.
 

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: zondag 17 maart 2019 16:52
Aan: redactie.discussie@gelderlander.nl; redactie@ad.nl
Onderwerp: Haar eigen naam

 

Haar eigen naam

 

Zonder haar eigen naam- in het Engels zeggen ze het nog duidelijker: Her proper name-  verdwijnt de vrouw vaak zelfs met terugwerkende kracht uit beeld. In veel in memoriams fungeert de vader als enige ouder, die op miraculeuze wijze alleen een kind op de wereld heeft gezet, dat heeft opgevoed en van een sociale status voorzien. Zo verwordt een vrouw tot minder dan een voetnoot: ze wordt niet eens meer aangehaald! Er zou een hashtag moeten komen: #she too, waarmee wordt bijgehouden, hoeveel vrouwen die dag weer uit de familiefoto zijn weggekrabd, waardoor mannen weer hun conto vrijelijk kunnen verrijken en oppoetsen. En van het aantal vrouwen, iedere dag weer, dat in een overlijdensadvertentie achter de naam van hun man voorgoed verdwijnt.

Het is dus nog veel erger dan alleen veel te weinig waardering voor het werk van vrouwen- waarom doen mannen niet gewoon mee?- van het

allerbelangrijkste werk: het opvoeden van kinderen, wat mede daardoor de burn-out veroorzaakt, die je als moeder maar al te gemakkelijk krijgt: ( René Diekstra in zijn column van 12 maart) je naam wordt later maar al te vaak ook nog eens helemaal uitgegumd! En alle credits gaan dan dus weer naar de vader, die daarvoor rijkelijk blijft beloond: een echte koning van de schepping!!! Die man kan echt alles, en ook nog zonder zijn handen er aan vuil te hebben gemaakt !

 

Als we niet de familienamen langs de vrouwelijke lijn laten verlopen, met de naam van de man er aan toegevoegd, blijft de gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen een vergeefse strijd, en verdwijnt een vrouw steeds weer, en met terugwerkende kracht, in een onuitputtelijk afvoerputje. Een vrouw die haar eigen naam inlevert bij haar huwelijk, maakt de echtgenoot uiteindelijk tot dief en heler. En de dochters tot de nieuwe slachtoffers van deze mannelijk hebzucht. En van de zoons vroegtijdige peacocks.

 

En laten de schrijvers van naschriften e.d. hun best doen om ook de moeder te ver- en be-noemen, zij deden immers het belangrijkste werk!  Ze plegen anders een vorm van gynè-cide, een collectieve vrouwenmoord! Soms heb ik de indruk dat ze daar zelfs plezier in scheppen: vrouwen postuum een hak zetten! Die kunnen zich immers niet meer verdedigen!

 

Justine Borkes 

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: maandag 25 februari 2019 18:07
Aan: brieven@volkskrant.nl; redactie@volkskrant.nl

Onderwerp: Gas terug!

 

Gas terug!

 

In de ingezonden brief Klimaat en realiteit, van maandag 25 februari, staat dat wij onze vervuiling exporteren, omdat het buitenland wel op bruinkool e.d. blijft stoken, en die zo opgewekte elektriciteit dus niet schoon is.

Wat hij vergeet is dat Nederland, het door hem dus ook relatief schoon gevonden gas, met bakken naar het buitenland exporteert. Wij zouden genoeg gas hebben voor eigen gebruik, ook voor het opwekken van elektriciteit, als we geen gas zouden exporteren voor het grote gewin!

Wonderlijk is ook dat Henk van Otegem ook geen enkele rem op de vervuilende houding van de wereldbevolking wil leggen. Maar uit zijn betoog blijkt zonneklaar dat dat juist de enige oplossing is! Van kwantiteit naar kwaliteit!

Elektriciteit als wondermiddel is namelijk evenmin oneindig als gas: het heeft grondstoffen nodig om opgewekt te worden, die aan het zuiniger gebruik ervan vooraf gaan, en daarin niet worden mee berekend. En voor warmte-opwekking zijn ze energieverslindend. Dan is gas vaak de veel betere optie!

Maar ook stopt de groei van een steeds uitdijende wereldbevolking niet bij één miljard: ook die krijgen weer kinderen, en in 2050, het magische getal bij de berekening van de voedingsmogelijkheid, zijn de millennials pas 50, en kunnen die zelfs voor een groot gedeelte zelf nog kinderen krijgen, maar ook nog eens bijna honderd worden!

Er is dus maar één weg: gas terug! Op alle fronten! Dus ook geen export meer van ‘ons’ gas We hebben het veel te hard nodig!

 

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: maandag 25 februari 2019 17:26
Aan: redactie.discussie@gelderlander.nl; angeladejonge@gelderlander.nl; lezers@ad.nl; brieven@ad.nl

Onderwerp: Reclame

 

Reclame 

Hoewel ik grote bewondering heb voor de columns Angela kijkt tv, van Angela de Jonge, schiet ze, mijns inziens, met haar column Reclame, van zaterdag 23 februari, helemaal de verkeerde kant op. Ze bekijkt dat fenomeen, dat steeds meer van ons dagelijks leven overneemt, met een nostalgische blik- ach hoe schattig was Loekie de Leeuw- en als iets waar je gemakkelijk aan kunt ontsnappen. Maar als je met vier mensen tv kijkt, staat niet iedereen op om even iets anders te gaan doen. En met name kinderen zijn daar de dupe van, die worden, ook op hun ‘eigen’ zender Nederland 3, met reclame doodgegooid. En voor hen zijn ze het meest funest: vaak zien ze het onderscheid nog niet eens met de ‘echte’ werkelijkheid’

Het monster grijpt ook diep in op de programmering: aftitelingen zijn zo ongeveer afgeschaft. Even bijkomen en na-dromen over wat je net hebt gezien, is er niet meer bij. Maar ook de content zelf is weer zo rolbevestigend als maar kan, want dat komt de reclamemakers het beste uit.

Reclame maakt van de Publieke Omroep een open riool, waarin juist ook kinderen tot het uiterste worden opgehitst om iets te willen hebben.

Penny-wise, but ponds fool dus: voor een paar luizige centen, die de reclame-opgewekte honger nooit kunnen stillen, levert zij zichzelf en haar gezin uit aan het nooit verzadigde roofdier reclame. 

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: zondag 10 februari 2019 18:26
Aan: redactie.discussie@gelderlander.nl; brieven@gelderlander.nl; info@ad.nl
Onderwerp: Wat we zelf kunnen doen

 

Wat we zelf kunnen doen

 

Het grote voordeel, de mogelijke directe winst van de scholierendemonstraties is misschien wel dat de generaties nu met de neus in dezelfde richting kunnen gaan staan, vanuit de vraag: hoe redden we onze planeet? Een grote stap in die richting kan zijn dat we drastisch consuminderen en dus ook minder hard op de gaspedaal trappen, bijvoorbeeld, en zoveel mogelijk stoppen met internetwinkelen, waarbij de helft van de artikelen ook nog eens wordt teruggestuurd. En waarmee de middenstand, de .van onze maatschappij, de vernieling in wordt geholpen. Minder kopen, minder weggooien, want die joy-sparkling is ook maar een idee, en niet iets om op af te gaan. En in fysieke winkels in één keer de goeie keus maken.

Maar er is ook meer verborgen winst te behalen. Vroeger gingen mensen één keer in de week in bad: nu houdt het niet meer op. De hoeveelheid middeltjes is ook eindeloos, en het idee heerst dat je zonder dat niet meer kunt. Maar juist die middeltjes, inclusief een overdaad aan zeep, verontreinigen  voortdurend, en brengen weer hun eigen geurtjes met zich mee, die dan weer bestreden moeten worden. Het inlegkruisje bedruipt zichzelf was een slogan uit de 70-er jaren in de vrouwenbeweging,, om deze hysterie zichtbaar te maken. Een mooi voorbeeld is ook de tekening, in Zo van 6 febr.) met de stofzuiger, waarvan een man vanaf de bank wil dat er meer gezogen wordt, en de vrouw één volle zak in één keer wil hebben. Maar stofzuigen brengt juist heel veel fijnstof in huis. Dus terug naar de stoffer en blik: het is een zegen voor de mensheid. En meneer kan dan ook zijn handjes laten wapperen. Maar het gaat niet alleen om altijd zuiniger, het thema van het artikel erbij, maar juist ook om zo sober mogelijk te leven.

We moeten wat hygiëne-niveau betreft terug naar vroeger: vroeger waren de mogelijkheden er niet, en nu verpest de onstuitbare hoeveelheid onze planeet. en terug naar vroeger is nog schoner ook. Minder wassen doen bijvoorbeeld, en  jezelf vaker alleen wassen met gewoon schoon water, wat ook nog eens het beste resultaat oplevert.

De planeet verzuipt anders alleen al door de schoonmaak-fictie, die enorm veel vervuiling met zich meebrengt, en ook nog eens een averechts effect sorteert. Dus kleren langer dragen voor ze de wasmachine ingaan- buiten luchten heeft een verfrissend effect- en het dragen van dezelfde kleren geeft een eigen prettig thuisgevoel van ik mag er zijn. En dat we weer mogen ruiken naar onszelf: ook hier dus de neuzen dezelfde kant uit!

Dat is precies wat we elkaar, ook door de vaak zo asociale media, steeds meer onthouden: uiterlijk vertoon moet ook nog eens steeds worden na-geaapt. Hier kan vooral de jeugd, nu in beweging gekomen, een geweldige, permanente slag maken. En de ouderen daarin meenemen. Zodat we ons weer echt thuis kunnen voelen bij elkaar. En dus echt kunnen ontspannen. En ook de planeet tot rust kan komen. 

Justine Borkes 

 
Van: "justine" <presario10@freeler.nl>
Datum: 31 januari 2019 16:43:14 CET
Aan: <brieven@volkskrant.nl>, <redactie@volkskrant.nl>

Onderwerp: Verdwenen vrouwen(-namen)
Antwoord aan: justine <presario10@freeler.nl>

 
Verdwenen vrouwen(-namen)
 
Het verdwijnen, telkens weer, van de namen van vrouwen, in een huwelijk vaak, en zeker bij de geboorte van kinderen, is een gigantisch, nog steeds uitdijend probleem, waarbij boerka en niqab kinderspel zijn, al is het daarbij vaak én én; ook de hoofddoek symboliseert hun verdwijning als persoon. Dat laatste is allemaal zichtbaar, maar het verdwijnen van de grootste massa van vrouwen in onze westerse samenleving, in en door het verdwijnen van hun naam, wordt soms/vaak, ook nog als positief gezien: zij heeft haar bestemming bereikt! De andere vrouwen zijn min of meer mislukt!
 
Deze flagrante schending van de persoonlijk identiteit, verpakt als een begerenswaardig iets, is een gifpil, waardoor vrouwen als persoon worden opgeheven, ten gunste van een al even onterechte mannelijke ‘superioriteit’, en de daaraan verbonden persoons(-geslachts)-verheerlijking. En zolang deze onvoorstelbare maatschappelijk onbalans standhoudt, zal er ook van gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen geen sprake kunnen zijn. Het is diefstal en geestelijke moord op het hoogste niveau, waarvoor mensen  ook nog beloond, in plaats van gestraft worden.
 
Daarom is de dubbele achternaam, en dan in omgekeerde volgorde, zo’n noodzakelijk, zij het nog niet voldoende voorwaarde, en dat met terugwerkende kracht. Want met de naam werden en worden ook eventuele titels ontstolen, met de navenante maatschappelijke waardering voor het zo altijd weer dominante geslacht. Die kon het cadeau opstrijken en uitdelen, zonder het zelf te verliezen. Zo word je van zelf gratis en voor niks, koning van de schepping, en betekent een vrouwelijke uitgang automatisch dat je tot de verliezers behoort. Want al krijg je een naam en eventueel een titel, bij je kinderen gaat/gaan die weer verloren. En je eigen naam was je al kwijt.
 
Daarom mogen in mijn ogen alle vrouwen hun eigen naam, hun ‘proper name’, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen, niet verloren laten gaan. En iedere man die de naam van zijn vrouw niet ook draagt, is een dief, al laat zo’n vrouw zich vaak maar al te graag, bestelen. En samen bestelen zij hun kinderen van hun echte namen, die van de vrouw, als drager van dat leven, daarbij als eerste genoemd. En worden miljarden vrouwen weer zichtbaar en dus ook vindbaar.
 
Daarom, niet voor één keer, zoals Stephan Sanders-Vogelenzang in de Volkskrant van 31 januari, maar het liefst binnen afzienbare tijd voor altijd:

Justine Baron van Heeckeren van Brandsenburg-Borkes
 
 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: maandag 14 januari 2019 15:36
Aan: redactie@gelderlander.nl; redactie.discussie@gelderlander.nl; brieven@gelderlander.nl
Onderwerp: Anti-inbraaktips

 

Anti-inbraaktips

 

In de zaterdagkrant van 29 december stond een lijst van zeven anti-inbraaktips, waarvan het aandoen of aanlaten van lampen, alsof je dus echt thuis bent, er één was. Op 31 december betoogde Elisabeth Schooneman uit Arnhem, dat dit toch echt energieverspilling betekende. Dat bezwaar is gemakkelijk te ondervangen door tijdsklokken: de lamp gaat dan op een ingestelde tijd aan en later ook weer op dezelfde manier uit. Mooier nog zijn de lampen die met verschillende tussenpauzes telkens weer aan en uit gaan. 

Maar dit hele lichtspel, dat de energieverspilling ondervangt, werkt niet als er post of kranten uit de brievenbus blijven steken. Daarom is het belangrijk dat bezorgers van kranten, post en reclamemateriaal, die dóórsteken, dus niet in de brievenbus laten hangen. En een heilig oog van buren of straatgenoten kan ook geen kwaad: controleer even of de brievenbus van naaste of wat verderop wonende buren, wel post- of krantenvrij is. Dat bevordert ook uw eigen veiligheid, want die van dat stukje straat.

 

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: zondag 16 december 2018 16:23
Aan: redactie@volkskrant.nl; brieven@volkskrant.nl; hero1@xs4all.nl
Onderwerp: Columnisme

 

Columnisme 

In haar column, Het tuimcentrum, in Volkskrant Magazine van 15 december, is Eva Hoeke nogal openhartig over haar (beste?) vriendin Caroline Spaans, een medecolumnist in het tijdschrift. Wat let haar om haar vriendin en kind voor de kerst onder haar kerstboom uit te nodigen? Dat spaart ook heel wat getob en getinder.

 

Het valt me trouwens op dat de vrouwelijke columnisten, en ook Fenna, met neergeslagen ogen worden gefotografeerd, terwijl Thomas van Luyn z’n ogen niet verder krijgt opengesperd. 

Justine Borkes 

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: dinsdag 11 december 2018 14:34
Aan: brieven@volkskrant.nl; redactie@volkskrant.nl
Onderwerp: Gele hesjes.nl

 

Gele hesjes.nl 

Nog nergens heb ik de eis gelezen of gehoord, dat de BTW op eerste levensbehoeftes niet omhoog mag gaan per 1 januari aanstaande, wat me toch een eerste vereiste lijkt, wil er per 1 januari een geweldige prijsstijgingsexplosie gaan plaatsvinden, nog vóór de vele extra kosten van de energietransitie uit. 

Voor velen wordt het gewone leven zo al onbetaalbaar. Beter voorkomen, dan nooit meer te genezen! En beginnen bij wat voor de hand ligt en voorkomen moet worden! 

Justine Borkes 

 

 

From: justine

Sent: Monday, December 10, 2018 3:19 PM

To: redactie@volkskrant.nl ; brieven@volkskrant.nl

Subject: De stille kracht achter Martine de Jong

 

De stille kracht achter Martine de Jong 

Ligt het, gezien het interview met Martine de Jong in Volkskrant Magazine van 8 dec., niet veel meer voor de hand om Arjen Lubach de stille kracht achter Martine de Jong te noemen? Hij was een van de eersten die haar zag! Zij is geen verlengstuk van hem,  en omgekeerd

Geweldig toch? Dus niet de verhoudingen weer scheeftrekken, ten gunste van het mannelijke ego! 

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: woensdag 5 december 2018 16:01
Aan: brieven@volkskrant.nl; redactie@volkskrant.nl

 redactie@AD.nl

Onderwerp: Ernst Daniël Smid

 

Ernst Daniël Smid

 

De presentator van het programma Ernst Daniël op vier, van AVRO/TROS, mag ook zijn biezen pakken per 1 januari 2019. Hij voelt zich afgedankt, en terecht. Waarom zo’n mooi programma om zeep geholpen? Te oud ook waarschijnlijk in de ogen van de programmamakers, die wanhopig naar verjonging zoeken kennelijk. Zijn opera- en maandelijks operette-programma verdient het om te blijven. Het is een origineel en toegankelijk uitzending, met aanstekelijk commentaar van de voornaam-gever!

En stop die uitverkoop van ouderen op de radio en tv, die nog prima functioneren!

  

Justine Borkes

 

 

From: justine

Sent: Monday, November 19, 2018 4:59 PM

To: redactie@volkskrant.nl ; lezers@volkskrant.nl

Subject: Die oude school toch!

 

Die oude school toch!

 

Is de noemer van de de verzuchting van Sylvia Witteman over reacties van de vijf vwo-leerlingen uit haar min of meer directe omgeving op een vergeten- nooit gekend woord- in haar Lexicon van vergeten woorden van 15 november, en alle reacties  van de jongeren daar weer op, weergegeven via hun ouders, niet wat moeten we eigenlijk nog met die school als zodanig, die ons maar lastig valt met ouwe meuk, terwijl we in die tijd zoveel mooiere en interessantere dingen zouden kunnen doen, zoals gamen, of nieuwe (straat)-taal berdenken?

De school wordt een blok aan het been, waar ze alleen nog maar last van hebben. Hun eigen, één-lagige werkelijkheid is voldoende, weg met de rest!!!

Dat is, mijns inziens, waar we ons als gemeenschap als geheel, echt zorgen over moeten maken. Ze snijden hun wortels door en doen dus maar wat. Niet wetend dat school van vrije tijd (scholè) afkomt, waarin de bevoorrechten die dat überhaupt hadden, hun horizon konden verwijden en hun inzichten verdiepen, zoal aangereikt door een per definitie, vorige generatie. Ze ziet het ongelooflijke voorrecht ervan niet meer.

De Smart Phone maakt meer kapot dan ons lief is. Waarmee ik niet wil beweren dat deze jongeren per se asocialer zijn. Want ze steken er natuurlijk wel wat van op, als het goed is. Maar ze dreigen het kind met het badwater weg te gooien- terwijl ze er zelf nog in liggen. Hoe dom kun je zijn? 

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: zondag 18 november 2018 14:37
Aan: opinie@nrc.nl
Onderwerp: Kindermishandeling

 

Kindermishandeling

 

In het ikje Tocht, van vrijdag 16 november, zaagt José van Dijk, samen met haar man, hun 17-jarige dochter tot op de enkels af, zonder daar zichzelf ook maar van bewust te zijn. In tegenstelling tot hun 14-jarige zoon, tot wie zij in een gesprek over haar mogelijke studiekeuzes, ‘waarnaar hij gezellig meeluistert’, opmerken dat hij, over zin studiekeuzes later gevraagd, zoveel talenten heeft, dat de wereld voor hém openligt. De dochter heeft die talenten dus niet in hun ogen, en de wereld gaat voor haar dan ook maar net op een kier.

Dit is kindermishandeling, psychisch dus, van de ergste soort. De verering van de zoon wordt omgezet in minachting voor de dochter. Een omkering zou ondenkbaar zijn. En ze gaan er, getuige het ikje, nog prat op ook! Die dochter kan het verder wel schudden met zo’n stel ouders. 

De tocht waar de 14-jarige zoon het over heeft betreft deze geestelijke mishandeling van zijn grote zus. Dat hoop ik tenminste! Dat hij dus niet ook, op een tegenovergestelde manier, al volledig naar de knoppen is geholpen. 

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: donderdag 15 november 2018 18:02
Aan: brieven@gelderlander.nl; lezers@gelderlander.nl; redactie.discussie@gelderlander.nl
Onderwerp: Haar eigen naam

 

Haar eigen naam

 

In zijn column Man bespiegelt het personage- ik heb sterk het idee dat Erick Reijnen Rutten ze verzint, maar daar is op zich niks mis mee- bedenkt de man in kwestie dus, dat het misschien nog wel erger is om een vrouw te zijn.

Daar heeft hij, denk ik, een punt. Want de karwijtjes die hij nu als man ineens moet doen, heeft zij al eeuwen verricht. Maar het ergste is dat een vrouw als zodanig eigenlijk niet bestaat: zij is nog steeds het attribuut van een man. Dat zij niet meer voor 100% in dat patroon wil passen- wat hij diep betreurt- is één ding. Maar ze heeft ook nog steeds niet haar eigen ‘propper name’. Miljoen vrouwen verdwijnen jaarlijks van het radarscherm door de naam van hun man aan te nemen. Dat wordt ook nog als haar grootste succes in het leven beschouwd! (Het hatelijke mejuffrouw, dat gelukkig is verdwenen, die afschuwelijke stigmatisering, was voor mij de reden om aan het Dolle Mina congres in Vught deel te nemen, en van daaruit die strijd mede aan te gaan!)

Maar zo vrijwillig is die afstand van haar eigen naam niet. Een vrouw wil niet anders heten dan haar kinderen bijvoorbeeld. Daarom pleit ik ook voor naamgeving via de vrouwelijke lijn, waarbij de naam van de man aan haar naam wordt gekoppeld, en al of niet aan die van de kinderen.

Pas dan zal de horigheid van vrouwen kunnen ophouden te bestaan. En het bevoorrechten van mannen op alle fronten, kunnen ophouden.

De rouw-advertentie bij het artikel over de Spaanse griep, laat het pijnlijk duidelijk zien, en dan wordt haar eigen naam nog wel genoemd, Maar wel in veel kleinere letters!

 

Welke vrouw waar is gebleven is een zoektocht die niet te winnen is nu. Is het haar eigen naam, de naam van haar man? En hoe heet zij dan? Zij is in de meeste gevallen Spoorloos! Laat daar maar eens programma’s aan worden gewijd! Rouwadvertenties bijvoorbeeld zijn verschrikkelijke, onoplosbare puzzels.

Aan deze verdwijningen moet echt een einde aan komen, op zo’n kortst mogelijke termijn! 

Vroeger wisten mensen, in hun kleinere gemeenschappen, wie, in het geval van een getrouwde vrouw, wie was (geweest(sic)! Tegenwoordig is het dus een onoplosbare puzzel geworden. En ja, man van de column, dat is u nog nooit overkomen! U mag heten, zoals u bent! Denk daar maar eens over na! 

Justine Borkes

 

 

From: justine

Sent: Saturday, November 03, 2018 5:51 PM

To: redactie@volkskrant.nl ; brieven@volkskrant.nl  

Subject: Rommeltolerantie

 

Rommeltolerantie

 

Jan Heemskerk staat met de grootste grijns op de foto bij het artikel: Hoe krijgen we de man achter het aanrecht?, in Opinie van 3 november en van uit zijn visie terecht: de rommeltolerantie van de man is schier eindeloos, en de vrouw ruimt uiteindelijk wel achter zijn achterste op, straalt-ie uit. Maar waarom de rollen niet omgedraaid: om de anderste week is iemand hoofd huishouding, en is de rommeltolerantie van de betreffende persoon leidend. Hij of zij geeft de ander aanwijzingen hoe hij of zij het huishouden gerund wil zien. Misschien bevalt die grotere rommeltolerantie wel heel erg goed, misschien het opruimmodel, of misschien een mix van beide. Want in de frame van Oktober Opruim Uitdaging slaat de wijzer wel erg de éne kant op.

Dan zal niet alleen een  vrouw het ook voor haar on-sexy werk van stofzuigen hoeven te verrichten, omdat voor haar de hoekjes er misschien nu eenmaal onlosmakelijk bij horen, maar zal een man zijn even on-sexy kunsten vertonen. Want nu laat hij zich alles aanleunen, in het besef dat het toch wel op zijn (haar) pootjes terecht komt. En zal de wederzijdse (h)erkenning een faire kans krijgen.

En krijgen kinderen het goede voorbeeld. Waarbij nog aangetekend dat de rolmodellen in de kinderprogramma’s, zelfs van NPO 3, weer volledig ouderwets rolconform zijn geworden. Dus er is heel wat werk aan de winkel!

 

Justine Borkes

 

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: dinsdag 23 oktober 2018 17:07
Aan: redactie@volkskrant.nl; brieven@volkskrant.nl
Onderwerp: Micro-plastic, macro-probleem

 

Micro-plastic, macro-probleem

 

Vooral veel onderzoek doen naar de gevolgen van micro-plastic voor het menselijk lichaam, waar het inmiddels ook is binnengetrokken. ( de Volkskrant 23 okt ) Maar dat is natuurlijk dubbelop dweilen met de kraan open: in dat water zit die micro plastic ook al in! Want de zuiveringsinstallaties halen het er niet uit, een wel heel ongemakkelijke waarheid, waar zelden of nooit over wordt gesproken. Er is maar één oplossing dus voor dit gigantische, de hele planeet bedreigende probleem: stoppen met het produceren ervan, door een algeheel verbod erop.

 

En alvast beginnen met een zo min mogelijk gebruik ervan als consument. Dus weg met al die cosmetische producten, en op plastic gebaseerde kleding. Alleen het wassen van een fleece-jas uitstellen voorkomt  dat er 1 miljoen microvezels(!) in het milieu komen. ( bron ASN bank/ goedgeld okt. 2018)

 

We moeten dus ons was- en plasgebeuren volledig omgooien. In Vrouwen op Mars werd het één keer in de week in bad gaan, en even zo vaak je kleren schoon aantrekken, zoals Emile Bodé dat over vroeger vertelde, voorgesteld als een geweldige ramp. Maar het gewas en geplas van nu is de grootst voorstelbare ramp. Niet alleen kan onze planeet het niet aan, maar ook is de boodschap dat niemand naar zichzelf mag ruiken. Dus eigenlijk mag je er niet zijn, tenzij je je vol smeert met  allerlei troep, waarvan je echt en onvermijdelijk gaat rieken, en je je daarbovenop, ook nog zo kaal mogelijk scheert.

 

Terwijl de oplossing zo prettig en plezierig is: je wassen zonder gebruik van zeep, shampoo, of alle andere cosmetische middelen. Daar blijf je het langst en prettigst schoon van, zonder dat je je achter allerlei kunstmiddeltjes hoeft te verschuilen, die vroeg of laat hun eigen onaangename lucht produceren. En wat de hygiëne van een schone was betreft: de kleren luchten is dé manier om kleren fris te houden, en de vriezer is de perfecte plek om bacteriën onschadelijk te maken. En hou op met dat eindeloze douchen plus, daar wordt niemand wijzer van, en zeker het milieu niet.

 

Zo kan Unilever om meer dan een reden haar biezen pakken, met al hun mooie praatjes over het milieu. En met haar alles en allen die die rommel in ons land vrijuit kunnen uitventen. Ze zijn momenteel schadelijker dan kruisraketten, want hun vernietigingskracht is in volle werking en leidt zo onherroepelijk tot de ondergang van onze planeet. En niemand die ze tot de orde roept. We gooien er zelfs goed geld naar toe- al mislukte dat even- terwijl we de btw op groente en fruit, de eerste levensbehoefte- rustig met 50 procent willen verhogen! Waardoor de mensen dat navenant minder gaan eten, zeker de meest kwetsbaren in onze samenleving. Dus kunnen de grote verzepers en verziekers  met de buit gaan strijken. En mensen de boodschap krijgen dat hun gezondheid en die van de hele planeet, afgezet tegen het grote geld, er helemaal niet toe doet.

 

Justine Borkes

 

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: maandag 24 september 2018 17:48
Aan: lezers@gelderlander.nl; redactie.discussie@gelderlander.nl
Onderwerp: Gezond snoepen

 

Gezond snoepen

 

Ellen Willems bevestigt in haar column van zaterdag 22 september precies waarom de claim gezonde snoepjes wel juist is.Alleen de vitamine C ontbreekt in het gedroogde fruit van de ‘notenboer’, wat ik hier geen respectvolle aanduiding acht. Dat de helft van gedroogd fruit uit suiker bestaat komt door het verdwenen gewicht van het water: er is niet meer suiker ingekomen!

Ze vergeet nog bij de voordelen van gedroogd fruit die ze aan het slot wel opsomt, boven gewone snoepjes dat het hier om langzame suikers gaat, die niet rechtstreeks de bloedbaan in schieten, en de moeilijk te weerstane honger naar het volgende snoepje veroorzaken, omdat die suikers dus meteen zijn opgenomen. ‘Fruitsnoep verzadigt dus meer, ook al omdat er echt op gekauwd moet worden, en het is geen frontale aanval op het gebit, omdat de suikers netjes in het vruchtvlees zijn opgeborgen.

En ja, het is snoepen. Maar dan dus verstandig! Dus niet meer dan er wordt geclaimd. Maar wel met een beslissend verschil ten opzicht van gewoon snoep. Het benadert in ieder geval ook de twee stuks fruit per dag, die allengs onbetaalbaar zijn geworden, al vóór de volstrekt idiote en onverantwoordelijke BTW-verhoging van aanstaande 1 januari.

Ik proef vooral dedain in haar stuk onder de kop (W)eten, met daarboven ook nog de kop LEKKER. En dat is gedroogd fruit zeker. Maar ze zet kinderen en ouderen aan hun ‘gewone’ snoeperij vooral niet op te geven, en zelfs eraan te beginnen, dan wel uit te breiden. En daarmee gooit ze het kind met het badwater weg. Want voor alle suikers geldt: gebruik ze met mate. Maar dat zal eerder lukken met de natuurlijke eigenschappen van gedroogd fruit dan met gewoon snoep.

 

Justine Borkes

 

From: justine

Sent: Monday, September 10, 2018 3:07 PM

To: redactie@volkskrant.nl ; lezers@volkskrant.nl  

Subject: Nutopia

 Nutopia

 

Mag John de Mol, al heeft-ie kennelijk toestemming en medewerking van de KNVB, waar de dollartekens ook al in de ogen staan, zomaar tienduizenden camera’s ophangen op amateurvelden, van jong tot oud, en zo onze samenleving ver-utopiseren , ten gunste van zijn toch al dikke portemonnee? Zodat er een Nergens-meer – thuis- kunnen zijn ontstaat, waar alles financieel wordt uitgemolken? En de ouders langs de lijn nog hysterischer worden dan ze nu vaak al zijn? En kinderen nergens meer rustig kunnen spelen? Wat een inbreuk op de privacy permitteert-ie zich! Dat kan toch niet zomaar gebeuren? En wie volgt, waarmee? 

Justine Borkes

 

From: justine

Sent: Saturday, September 08, 2018 4:22 PM

To: brieven@volkskrant.nl ; redactie@volkskrant.nl

Subject: Vragen

 Vragen

 

Het was een hele adequate kop, inclusief het vraagteken, of de Russen tot hun dood zouden moeten werken: de gemiddelde leeftijd van een (mannelijke) Rus is 66 en de pensioenleeftijd zou voor mannen worden opgetrokken naar 65. Een doordenkertje!

Problematisch wordt het pas, nu Jean-Pierre Geelen, toch van huis uit een filosoof, afgelopen zaterdag als ombudsman van de krant, aan het eind van zijn column:Vragen: ja of nee? over koppen met een vraagteken- over de krant van nu schrijft: antwoorden graag, maar niet zoveel vragen.

Maar antwoorden op welke vragen? Een goeie vraag is het beste wat er is, en bevat het begin van een antwoord, maar overtreft een antwoord duizend keer in belangrijkheid. Wanneer we niet telkens weer zo goed mogelijke vragen blijven stellen, komen we nooit tot zo goed mogelijke antwoorden. En dat is alles wat we hebben.

 

Mijn vraag van vandaag: wanneer houdt dat geëzel  met Lili en Howick op? Ik schreef daarover eerder aan de krant:

Vanuit het Europese recht heeft een kind recht op een familie-leven. Nu de moeder in Armenië is opgenomen, vanwege psychische problemen, krijgen de kinderen bij terugkeer dat zeker niet. Wat is er op tegen om, tot de moeder weer is hersteld, hun een vergunning te geven om dat herstel hier, in hun vertrouwde omgeving, af te mogen wachten?

Dat is  een minimaal humane benadering van een hartverscheurende situatie.

Nu blijkt- weer op de vlucht als ze weer zijn- dat ze ook nog grootouders in Wijchen hebben! Als één of beide ouders niet in staat zijn om voor hun kinderen te zorgen, gaan ze toch, bijna automatisch- naar hun grootouders, tot de situatie voor de ouder(-s) weer leefbaar is?

Kom op, Nederlandse regering: toon dat je een hart hebt, waar nu alleen – in veel teveel opzichten-eigenbelang lijkt te huizen!

Gun de kinderen hier hun huiselijke situatie, een familieleven! En stop met die jacht op hen! 

 

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: donderdag 30 augustus 2018 19:25
Aan: lezers@volkskrant.nl; redactie@volkskrant.nl

Onderwerp: Thuis

 

Thuis 

De titel van de tv-bespreking over het niet werken van alle media-aandacht rond de Armeense kinderen Lili en Howick om ze toch een verblijfsvergunning te geven, van Haro Kraak van 30 augustus, kan ook een voorlopige oplossing betekenen. Vanuit het Europese recht heeft een kind recht op een familie-leven. Nu de moeder in Armenië is opgenomen, vanwege psychische problemen, krijgen de kinderen bij terugkeer dat zeker niet. Wat is er op tegen om, tot de moeder weer is hersteld, hun een vergunning te geven om dat herstel hier in hun vertrouwde omgeving af te mogen wachten?

Dat is  een minimaal humane benadering van een hartverscheurende situatie. 

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: dinsdag 28 augustus 2018 15:36
Aan: lezers@volkskrant.nl; redactie@volkskrant.nl
Onderwerp: Kijk- en luistergeld

 Kijk- en luistergeld 

Koos van Driel denkt in zijn ingezonden brief van 28 augustus wel heel goedkoop te kunnen scoren met zijn hobbyistentheorie over de publieke omroep, geldend dus voor alles wat met overheidsgeld- ons geld- wordt betaald. Het illustreert ook hoe verwoestend de afschaffing van het apart innen van het kijk- en luistergeld uitwerkt. Niet alleen kort de overheid lustig het destijds afgesproken percentage van de begroting hiervoor, ze mengt zich al doende ook voortdurend en desastreus in wat een onafhankelijke, door de kijkers en luisteraars betaalde algemene omroep zou moeten zijn.

 

Dus terug met het apart geïnde luister- en kijkgeld, weg met de reclame, die ons nog eens een keer met onze tijd en aandacht laat betalen, en mensen- ook de allerjongsten- opzadelt met hebzucht en rolbevestigende troep. En weg met die overheidsbemoeiing. Een redelijk bedrag, conform het destijds afgesproken percentage, over alle volwassenen in Nederland omgeslagen. Waarbij kijkers en luisteraars in het beleid worden betrokken en gehoord. Zodat de gotspe, dat de afhankelijkheid van reclameterugloop zou leiden tot het schrappen van informatieve programma’s, naast het al het even absurde verbod op amusementsuitzendingen, teniet wordt gedaan.  

Justine Borkes

 

Van: justine
Verzonden: donderdag 16 augustus 2018 15:45
Aan:
redactie@volkskrant.nl; brieven@volkskrant.nl
Onderwerp: Loont meppen?

 

Loont meppen?

 

Wat een curieuze vraagstelling in Klopt dit wel?, van Tomas van Dijk. van dinsdag 14 september: ‘Spinnen mannen- evolutionair gezien dan- garen bij geweld tegen vrouwen?’ Als we dat evolutionair gezien- hoe bewijs je zo iets?- eraf halen, dan levert het meppen een kwart meer kinderen op bij de geslagen vrouwen, in het jaar na de meppartij. Ze zit dan kennelijk weer(?) meer onder de plak, en van de man uit gezien loont zo’n 25% meer nageslacht, door een feitelijke verkrachting, natuurlijk geweldig, en zo zet het artikel dus impliciet aan tot meer geweld tegen en onderdrukking van vrouwen.

Wiens verborgen agenda is met deze flut-vergelijking gediend? Niet die van vrouwen in ieder geval!

 

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: woensdag 15 augustus 2018 15:17
Aan: redactie@volkskrant.nl; brieven@volkskrant.nl
Onderwerp: Exit Brexit!

 

Exit Brexit! 

Het dagboekfragment op de Dag in Dag uit-pagina van 15 augustus, van Vera Britain, over het einde van de oorlog met Japan, door hun capitulatie na het gebruik van de atoombom door de Amerikanen, onderstreept nog eens de waanzin van de Brexit. Moeten alle, in de rest van Europa voor onze vrijheid gesneuvelde Britse militairen, uit Wereldoorlog I en II, ook worden gerepatrieerd naar het zich isolerende eiland, dat met een enkelvoudige meerderheid van een referendum zo’n diep ingrijpende beslissing kon nemen, opgeruid misschien ook wel door de Russen, die natuurlijk, net als bij de VS, alle belang hebben bij een verzwakt en verdeeld Westen?

Terwijl we al opgescheept zitten met een andere geallieerde, Trump, die ook al aan vaandelvlucht doet, en gewoon kan toegeven handjeklap te hebben gespeeld met de Russen om aan de macht te komen, zonder dat hij daarvoor wordt afgezet? En wat doen we met de voor onze vrijheid gesneuvelde Amerikaanse militairen? En hoe verweren wij ons tegen de sluipmoordenaars van onze democratie, vermomd als Facebook cs. die onze tijd en aandacht stelen, tot er niets meer van ons als persoon over zou blijven? 

Het is de hoogste tijd om de gelederen te sluiten, in plaats van alle kanten uit te stuiven, behalve de goeie! En de aanstichters van deze Brexit-ellende hebben allang de benen genomen!

 

Groot Brittannië, keer op uw schreden terug! Wij, het nog wel vrije Westen, kunnen niet zonder jullie!  

Justine Borkes

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: dinsdag 12 juni 2018 14:03
Aan: brieven@volkskrant.nl; redactie@volkskrant.nl

Onderwerp: De zwakste schakel
 

Geachte redactie,

 

Hanneke Lambeck geeft in haar brief van 12 juni Openingstijden musea, pijnlijk duidelijk aan wat de zwakste schakel is van de musea: het, overigens zeer gewaardeerde, vrijwilligersleger. Maar wat zullen verruimde openingstijden het aantal verhogen van mensen die dit maar wat graag zouden doen, maar nu niet in het tijdslot vallen!

En wat een verlies nu dus aan potentiële bezoekers, juist dus ook onder wat oudere mensen met veel belangstelling en besteedbare tijd. En wat een vermindering van het fileleed zou een ruimere openstellingstijd betekenen. En veel meer vrijwilligers zouden dus beschikbaar zijn, de kurk waarop menig museum drijft.   

Hoe kortzichtig dus van haar. En misschien is zo ook wat bijziend, want mijn voornaam eindigt toch echt met een e. Geen hij dus, maar een zij.  

Justine Borkes

 

-----Oorspronkelijk bericht-----
Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: dinsdag 12 juni 2018 11:34
Aan: justine <presario10@freeler.nl>; Peters <wwpeters@planet.nl>
CC: info@concertzender.nl
Onderwerp: aanvulling: leve de concertzender: Radio 4 een verloren strijd!

 

dag, 

ik moet er wel aan toevoegen dat dat arme radio 4 er ook niet alles zelf aan kan doen: de politiek voert dodelijke aanvallen uit op de hele publieke omroep, door ons kijk- en luistergeld in te pikken! en dat moet natuurlijk worden gestopt, en dat is ook een kwestie van niet op de vvd stemmen, de grote kijk- en luistergelddief sinds het jaar van de eerste brieven, 2010! 

met vriendelijke groet! 

justine borkes 

-----Oorspronkelijk bericht-----

From: justine

Sent: Monday, June 11, 2018 9:13 PM

To: Peters

Cc: presario10@freeler.nl ; info@concertzender.nl

Subject: leve de concertzender: Radio 4 een verloren strijd!

 

dag, 

uw mail is inmiddels meer dan 8 jaar oud, maar bij het opschonen van mijn mailbox kwam ik  haar weer tegen. ik heb de strijd inmiddels al lang

opgegeven: het wordt alleen maar erger, en ik ben gelukkig terecht gekomen bij de concertzender, die soms wel de hemel op aarde lijkt! en alle afgeschafte programma's met liefde heeft overgenomen, plus nog veel meer.

maar ze zit verschrikkelijk verlegen om vrienden voor het leven: met periodieke schenkingen dus, die ook nog volledig aftrekbaar zijn van de belastingen! en zo zekerheid geven dat de vrienden vrienden blijven! ik hoop tenminste dat ze dat nu beter hebben gefaciliteerd voor hen die toch al hun vrienden zijn, en nieuwe vrienden! (sem de jongh, leest u mee?) 

huiver en luister!!! en houd ze in leven!!! en spread the news!!!

 

met vriendelijke groet!!! 

justine borkes

 

-----Oorspronkelijk bericht-----

From: Peters

Sent: Sunday, March 21, 2010 9:44 PM

To: postmaster@bindingen.nl

Subject: Radio 4

 

Geachte mevrouw Borkes,

Bent u de Justine van de ingezonden brief in NRC CS van 19.03?

Zo ja, leest u dan maar verder.

Uw standpunt is ons uit het hart gegrepen. Met andere woorden de publieke zenders moeten programma's maken met publiek geld, dat is uw en ons geld.

Het heeft er alle schijn van dat de extra reclame inkomsten geliefd zijn bij de omroepbazen en -medewerkers om slarissen te kunnen toucheren die een veelvoud zijn van de Balkenende-norm. Dit wordt verantwoord met een vals argument: we kunnen alleen kwaliteit leveren door de hoge reclame-inkomsten.

Wij denken dat een transparant systeem van bekostiging van de publieke omroep een harde eis moet zijn. De belasting en bijdrage-betaler moet weten wat er met zijn geld wordt gedaan. Sterker nog moet de producten krijgen waar zijn voorkeur naar uit gaat.

Ons ideaal: een publieke omroep zonder reclame - een kwalitatief hoogwaardig aanbod - wij denken dat de meerderheid daarvoor wil betalen wat het moet kosten - zonder reclame - goede radio en tv exclusief commerciele storingen.

Het lijkt er op dat velen die mening zijn toegedaan. Wat er nodig is:

druk van uit het publiek en vervolgens vanuit de politiek.

Wij willen wel meedenken hoe we macht kunnen organiseren om het bestaande bestl open te breken.

Het moet en kan anders.

Wiel Peters - Detty Heusschen.

 

Van: justine <presario10@freeler.nl>
Verzonden: zaterdag 19 mei 2018 15:49
Aan: redactie@volkskrant.nl; brieven@volkskrant.nl
Onderwerp: Digitale krant slikt papieren op
 

Digitale krant slikt papieren op 

Een hele pagina in OPINIE van zaterdag 19 mei over de verdere digitalisering van de Volkskrant, die ten behoeve van digitale achterblijvers wat wordt bijgesteld, maar geen woord over niet-digitale lezers- die kennelijk worden beschouwd als een toch wel snel uitstervend ras- die met aanstaande maandag, Tweede Pinksterdag, doodleuk al twee volwaardige, nu alleen nog digitale kranten, door de neus geboord krijgen.

Volgens mij hebben wij ook recht op de papieren versie van die krant: zo is het de wereld op z’n kop. Dus graag nog na-bezorging, met voor de puzzels de uitslagen erbij.  

Justine Borkes 

philippe remarque schreef in de Volkskrant:

Papier achtergesteld?

Bij onze digitale vernieuwing kunnen papieren lezers zich ongemakkelijk voelen. ‘Geen woord over niet-digitale lezers - die kennelijk worden beschouwd als een toch wel snel uitstervend ras - die met aanstaande maandag, Tweede Pinksterdag, doodleuk al twee volwaardige, nu alleen nog digitale kranten, door de neus geboord krijgen. Volgens mij hebben wij ook recht op de papieren versie van die krant: zo is het de wereld op z’n kop’, schreef Justine Borkes naar de krant. Gelukkig kon ik deze vaste briefschrijfster, trouwe lezeres en lieve vrouw (ik heb haar een keer ontmoet in De Rode Hoed) geruststellen: ‘De artikelen uit die extra pinkstereditie staan grotendeels dinsdag in de papieren krant. We hebben verschillende verschijningsvormen, en digitaal verschijnen de artikelen soms eerder, maar de inhoud is dezelfde. Als lezer van de papieren krant krijg je vrijwel alles en mis je weinig. Alleen video’s en podcasts en dergelijke, en soms artikelen die overdag actueel zijn maar de krant niet halen. De schade valt dus reuze mee.’ Tussen Justine en mij is het weer goed.

 

TERUG